Σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη σε τοπικό σταθμό, στέλεχος της σημερινής Δημαρχίας και «παλαίμαχος» πολιτικός, απαντώντας σε ερώτηση του δημοσιογράφου για την κίνηση Κασσάρα να μην ψηφίσει το Μνημόνιο Νο 2, την χαρακτήρισε πράξη «Απολίτικη»

Σίγουρα στην πολιτική ο καθένας είναι ελεύθερος να διατυπώνει την άποψή του και να αναλαμβάνει την ευθύνη των λεγομένων και των πραττομένων.

Παράλληλα, είναι όμως μέρος του δημόσιου λόγου, ο σχολιασμός όλων αυτών από τα μέσα, αφού η κοινή γνώμη πρέπει να αποκτήσει σφαιρική αντίληψη των όσων συμβαίνουν σ' έναν τόπο.

«Απολίτικος» λοιπόν ήταν ο Γιώργος Κασσάρας κατά την άποψη του πολιτικού αυτού και έπρεπε να ακολουθήσει την «κοινή λογική» ψηφίζοντας το μνημόνιο, όπως αυτό ήλθε στην Βουλή και στην ερώτηση του δημοσιογράφου αν η πράξη αυτή του βουλευτή βρήκε απήχηση στον κόσμο, η απάντηση, μετά μεγάλης βεβαιότητας ήταν «όχι φυσικά».

Αναλύοντας αυτή την θέση του πολιτικού αυτού ανδρός, βρίσκουμε κάποια στοιχεία που προκύπτουν από τα λεγόμενά του.

Ήταν «απολίτικος» ο Γιώργος Κασσάρας, που δεν ψήφισε τα μνημόνιο, το οποίο καταδικάζει σύσσωμη η ελληνική κοινωνία και επειδή λειτούργησε με την συνείδησή του.

Ήταν πράξη «απολίτικη» το να μην δεχτεί να ισχύσει ειδικά το άρθρο 2, στο οποίο αναφέρεται ρητά και κατηγορηματικά πως «καταργούνται όλα τα φορολογικά προνόμια», άρα την επαπειλούμενη κατάργηση του μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά;

Ο Γ. Κασσάρας και η Μ. Ιατρίδου, τελικά ήταν «απολίτικοι» αφού δεν δέχτηκαν να οδηγηθούν τα νησιά μας στην παρακμή και την εγκατάλειψη με την κατάργηση των φορολογικών ελαφρύνσεων, θέμα για το οποίο σήμερα οι νησιωτικές κοινωνίες, με τους φορείς τους μπροστάρηδες παλεύουν για να μην συμβεί και ο Δήμαρχός μας μάλιστα έχει δηλώσει πως είναι διατεθειμένος να προχωρήσει σε ακραίες ενέργειες, καλώντας με επιστολή τους συναδέλφους του να ακολουθήσουν αυτή την γραμμή.

Τελικά είναι «απολίτικοι» όλοι αυτοί που σήμερα στην Ρόδο θα διατρανώσουν την αντίθεσή τους για την ορατή πλέον απειλή, της κατάργησης του μειωμένου ΦΠΑ και θα συμμετάσχουν απ' όλες τις κοινωνικές ομάδες πολίτες που διαπιστώνουν πως ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα σημάνει πολλαπλή καταστροφή για όλα τα νησιά και την Κάλυμνο φυσικά.

Οι άνθρωποι του τουρισμού μάλιστα σήμερα μιλούν για ενδεχόμενη αύξηση της τάξης του 10% του τουριστικού προϊόντος της περιοχής, από την κατάργηση αυτής της φορολογικής ελάφρυνσης. Παράλληλα επισημαίνουν ΟΛΟΙ οι παραγωγικοί και πολιτικοί φορείς, πως τα κόστος διαβίωσης στα νησιά θα ανέβει κατακόρυφα και η ήδη βεβαρημένη ζωή των νησιωτών θα γίνει αφόρητη.

Είναι λοιπόν «απολίτικοι» όλοι αυτοί που φωνάζουν για την φτώχεια και την δυστυχία που απειλεί να πλήξει τα νησιά μας.

Είναι πράξη «απολίτικη» η ενέργεια αυτών των βουλευτών που έβαλαν πάνω από πολιτικές φιλοδοξίες και κομματικές πειθαρχίες την συνείδησή τους και το συμφέρον αυτών που τους έταξαν για να τους υπηρετήσουν.

Όταν διαφαίνεται ότι στην πολιτική υπάρχει και η συνέπεια και πως αν η πολιτική απογυμνωθεί από την ηθική, γίνεται ένα εγκληματικό όργανο στα χέρια καιροσκόπων και τυχοδιωκτών, τότε αυτή η ενέργεια χαρακτηρίζεται ως «απολίτικη».

«Απολίτικος» είναι άραγε ο βουλευτής που δεν έβαλε μπροστά την καριέρα του, αλλά την μοίρα των ακριτών της Δωδεκανήσου, που δεν δέχτηκε να απαξιωθεί η καθημερινότητα των νησιωτών και γενικότερα των κατοίκων αυτής της δύσμοιρης χώρας.

Τελικά ποια είναι αυτή που λέγεται «η πολιτική σκέψη» και που εδράζεται αυτή;

Η «πολιτική» σκέψη αυτού του είδους, βρίσκεται τελικά στα μυαλά όλων εκείνων που δεν αισθάνονται τα μηνύματα των καιρών, αλλά τα αντιλαμβάνονται μέσα από μια ψυχρή υπολογιστική πρακτική, μέσα από μια ξεπερασμένη λογική, που θέλει τα πράγματα να μένουν ως έχουν, ενώ το σύμπαν έχει αλλάξει.

Απολίτικοι είναι αυτοί που δεν μπορούν να καταλάβουν ότι τίποτα δεν είναι πια όπως πριν και να επιμένουν να πιστεύουν πως και πάλι τα πάντα θα είναι ίδια, γιατί έτσι τους βολεύει και έτσι μάθανε, πως τίποτε δεν αλλάζει και όλα κάθε φορά θα ναι τα ίδια, μετά από κάθε κρίση, γιατί τρομάζουνε μπροστά στις αλλαγές που έχουν επέλθει στο σύνολο του πολιτικού βίου.

Γιατί αγωνιούν πως όλα όσα συμβαίνουν θα τους αφήσουν απέξω και δεν θα μπορέσουν να ακολουθήσουν τις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται μέσα στην κοινωνία. Γιατί αρνούνται να παραδεχτούν πως οι μάζες είναι πλέον στους δρόμους και έχουν συνείδηση των όσων συμβαίνουν και πως οι λαοί έχουν στρέψει τα βλέμματα σ' αυτές τις λογικές.

Αυτοί οι homo politicus πιστεύουνε πως οι πράξεις σαν του Κασσάρα και της Ιατρίδου δεν έχουν απήχηση στον κόσμο και φαίνεται πως δεν βλέπουν και δεν ακούν τις φωνές των ανθρώπων, δεν διαβάζουν τα μηνύματα όλων των ηλικιών. Δεν βλέπουν πως η αποδοχή από την κοινή γνώμη είναι τεράστια και απορούμε πως καταλήγουνε στο συμπέρασμα, ότι η κοινή γνώμη δεν συμφωνεί με αυτές τις ενέργειες και στάσεις.

Ζούνε, μάλλον, σε ένα δικό τους κόσμο, φτιαγμένο από τις δικές τους δήθεν λογικές και υπολογιστικές προσεγγίσεις της πραγματικότητας.

Θα κλείσουμε αυτό τον σχολιασμό με έναν στίχο από το γνωστό ποίημα του Καβάφη «Στα 200 π.Χ.»

«Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!»

«Παλμός του Αιγαίου»